Jonge heuppatient

Ondertussen zijn we meer dan 5 jaar verder na de operatie, ideaal moment om even terug te kijken naar de voorbije 3 jaar. Over het algemeen kan ik zeggen dat ik mijn leven zeker voor 95% terug heb. In principe voel ik niets meer van de heupprothese en besef ik soms niet dat ik er eentje heb. Ik vergeet zelfs sommige mensen die mij recent kennen in te lichten. Die vallen vaak uit de lucht als ik zeg dat ik een lastige fysieke dag heb. Met de operatie hebben ze de prothese iets hoger in mijn bekken geplaatst zodat mijn bekken recht kwamen te staan. Dit heeft als gevolg gehad dat mijn rug zijn huidige kromming moest aanpassen. En mijn rug protesteert hier natuurlijk tegen. Dus na 3 jaar intensief naar de kinesist te gaan om de pijnen die ik toch nog ervaar te verminderen, hebben ze ontdekt dat de pijn niet kwam door mijn prothese. Maar na oefeningen puur specifiek voor mijn rug, werd er vastgesteld dat de zenuwen die naar de spieren rond mijn prothese gaan, regelmatig gekneld zitten ...

Momenteel werk ik dus terug full time. Weliswaar niet meer in de sector waarvoor ik gestudeerd heb. Maar wel als administratief bediende. Het is iets totaal anders maar ik voel me er goed in. De bazen zijn tevreden dus voor meer doen we het niet. Iedereen begrijpt mij ook dat ik niet de zware fysieke opdrachten kan uitvoeren. Vaak houdt iedereen er meer rekening mee dan ik soms. Vaak is het ook zo dat ik vergeet dat ik mijn nieuwe heup heb. Nu moet ik zeggen dat ik sinds mijn 16e maand yoga beoefen. Fitness was blijkbaar nog te zwaar voor mij aangezien ik vaak sukkelde met overbelasting van mijn spieren. Maar sedert ik aan yoga doe, kan ik zeggen dat ik nog weinig last ondervindt van mijn heup. Tijdens mijn jaarlijkse controle op 1 jaar bij mijn chirurg Dr. Corten is er gebleken dat ik die postoperatieve osteopenie nog moet proberen onder controle te houden. Dit heb ik behandeld met pilletjes dat ik gedurende 6 maanden 's morgens moest innemen. Maar nu bij mijn 2e controle o...

Zoals ik eerder al zei ben ik terug aan het werk. De eerste weken van mijn werk waren wel wat zwaar. Je bent eigenlijk gewoon om actief te zijn en niet zit te zitten. Daarom had ik toch wat last van spierpijnen. Na een goede maand werken bleek dat ik eigenlijk mijn spieren in mijn geopereerd ben aan het over belasten was. Gevolg was natuurlijk terug kinesitherapie. Ik moest het sporten weer terug laten en de kinesist zijn ding laten doen. Na enkele behandelingen mocht ik terug gaan zwemmen maar echt terug fitnessen was uit den boze nog. Na mijn 7e keer kine moest ik beginnen aan buikspier oefeningen om de stabiliteit te verbeteren. Want mijn evenwicht houden op één been was nog redelijk moeilijk. Ondertussen zijn we bijna een jaar na de operatie en ik moet zeggen dat mijn heup echt mijn leven gered heeft. Ik moet er nog wel soms rekening mee houden dat ik niet te veel hooi op mijn vork neem. Maar al bij al heb ik mijn leven van voordien grotendeels terug dankzij mijn nieuwe heu...

Alles ging goed de eerste maanden. Alleen begon ik terug pijn te krijgen aan het geopereerde been. Namelijk aan de zijkant vlak onder het litteken. Bij een controle onderzoek bij de dokter werd deze pijn onderzocht en is er vast gesteld dat ik "postoperatief osteopenie" zou hebben. Als ik dat niet eerst laat genezen zou het kunnen dat ik dus osteoporose zou ontwikkelen. En dat willen we natuurlijk niet. Het kwam er op neer dat ik van veel bewegen naar rusten moest gaan. Met de nodige medicatie moest ik dus alles terug rustiger aan doen en mijn hoop om terug te gaan werken even weg stoppen. Natuurlijk vergt dit tijd om te laten genezen. Toen de medicatie op was ben ik rustig aan terug beginnen te sporten en te wandelen. Zo was ik al ruim 7 maanden verder. De controle arts van de mutualiteit zei dan ook dat ik het rustig aan moet doen zodat er van een herval geen spraken kon zijn. Maar het begon toch terug te kriebelen om terug te gaan werken. Na zo'n 8 maanden na mi...

Het is al even geleden. Ondertussen gaat alles prima. Per week ga ik ongeveer 2 keer naar de kinesist. Bij hem doe ik voornamelijk evenwicht en soepelheid oefeningen. Zo fietste ik tot enkele dagen geleden elke dag zo'n 20 minuten op een hometrainer nog steeds. Ik sta ook regelmatig op de loopband om het stappen terug wat soepel te laten verlopen. Sedert vorige week step ik ook elke keer als ik bij de kinesist kom. Tot grote ergernis lukt het mij niet om langer dan 3 minuten te steppen. Ook mag ik totaal geen weerstand gebruiken tijdens een oefening. Het is belangrijk dat ik eerste zorg voor soepelheid voor ik aan kracht oefeningen begin. Stilletjes aan begin ik terug naar werk te zoeken. Alles loopt ook vlot. Het is gewoon kwestie dat ik nu doorbijt om alles vlot te laten verlopen. Zo zit ik niet meer veel thuis maar wandel ik vaak rond naar plekken of rij ik met de auto ergens naartoe. Stil zitten in de zetel is niet meer aan mij besteedt. Alles loopt echt op wieltjes. He...

Stilaan kan ik meer en meer beginnen te doen. Zo heb ik al een eerste keer gestreken en heb ik al meerdere keren eten klaar gemaakt. Alles gaat redelijk goed maar beide moet ik natuurlijk wel met een hoog krukje uitvoeren. Want lang rechtstaan is nog niet gemakkelijk en is vermoeiend. Ook moet ik van de kinesist 2 maal per dag fietsen op een hometrainer. Momenteel fiets ik al 15 à 20 min per keer. Zolang de soepelheid van mijn spieren nog niet optimaal is mag ik de weerstand nog niet verhogen. Kracht oefeningen zullen voor later zijn dus. Ik zie er al naar uit wanneer ik terug naar de fitness kan gaan om terug aan mijn lichaam te werken. De weegschaal liegt spijtig genoeg nooit. Maar op dieet gaan is nog niet aan de orde. Het lastigste is voor de moment dat je enorm snel moe bent. Vooral voor de spieren moet je regelmatig even rusten. Na een kinesist behandeling mag ik zeker niets zwaar plannen want ik ben echt bekaf. De kinesist laat mij enorm veel oefeningen doen die ervoor z...

Ik ben enorm tevreden dat ik een thuisverpleegster onder de arm genomen heb want als je elke dag zo'n flebitis spuitje moet laten plaatsen en aankleed hulp moet je echt iemand hebben die je goed kan helpen. Zo komt zij elke voormiddag langs om het spuitje en wanneer ik alleen ben helpt zij mij om mijn broek, onderbroek en kousen aan te doen. De eerste week heb ik vooral de kinesist oefeningen gedaan die ik in het ziekenhuis kreeg. Omdat ik niet echt mobiel ben is de kinesist de 2e week aan huis gekomen. Het enigste dat hij vooral deed waren de spieren masseren en de oefeningen samen overlopen. Tijdens de 3e week opteerde hij ervoor dat ik naar zijn praktijk kwam. Zo kon ik al enkele specifieke oefeningen doen die thuis vrij moeilijk waren. Ook mocht ik al een eerste keer kennis maken met de hometrainer. Zo mocht ik al een half minuutje achterwaarts fietsen. Hoe beter dit gaat, hoe sneller mijn revalidatie zou verlopen. Maar niet alles in zo rooskleurig verlopen. Tijdens mijn 2e...

De dag na de operatie moest ik al direct uit mijn bed om mij aan de lavabo mijzelf te wassen. Ik werd wel met een rolstoel tot daar gebracht. Hierdoor kon ik alles rustig doen terwijl ik neerzat.  Nadien werd ik tot aan het uiteinde van mijn bed gebracht met de rolstoel. Vandaar moest ik zelf met een looprekje enkele stappen zetten. Het was enorm griezelig om zo na een dag bedrust terug op dat been te steunen.  Na enorm veel bezoek en enorm veel prutsen was het weekend eindelijk gedaan. Ik kon al uit mijn bed komen en met het looprekje tot in de gang wandelen. Het was wel enorm vermoeiend maar ik was enorm voldaan na al deze eerste stapjes. Maar zonder kinesist was het natuurlijk mezelf behelpen.  Maandag in de voormiddag was er de eerste sessie van de kinesist in het ziekenhuis om mijn situatie te evalueren om bepaald oefeningen te starten. Omdat ik toch eigenlijk moet leren stappen met krukken hebben we dan ook direct beslist om daarmee verder te gaan. Zo kon...

Pff ik wil blijven slapen :-) ....... Met dat gedacht werd ik na mijn operatie wakker. Ik kan me enkel nog herinneren dat ik met de verpleegsters zitten lachen en zwanzen heb terwijl ze allemaal druk in de weer waren mijn parameters op te nemen. Maar plots bleek ik niet meer goed te ademen. Ik kreeg zo'n neus darmpje toegediend om mijn zuurstof peil terug op een aanvaardbaar niveau te brengen. Van al de rest weet ik niets meer. Ik ben namelijk terug ingedommeld en ben pas wakker geworden vanaf het moment dat ik op enkele meters van mijn kamer was. Bij het binnenkomen in de kamer zat mijn verloofde te wachten. Het deed deugd om een gekend gezicht te zien. Zijn knuffel deed deugd. De dag van de operatie heb ik enkel nog bezoek gehad van mijn ouders en schoonouders. Meer bezoek had ik niet direct nodig. Verschillende keren was ik zo moe dat ik toch indommelde waardoor hun bezoek mij toch geen deugd deed. Tegen de avond was de verpleging een beetje ongerust over mijn blaas. Nor...

Het was zover. Na lang wachten kwam de dag voor de operatie eraan. Donderdag 16 februari moest ik binnenkomen in Pellenberg. Ik werd naar mijn kamer begeleid en er werd al direct een bloedstaal afgenomen. Op 2 uur tijd had ik de kinesist, ergotherapeut en de assistent van mijn chirurg gezien. Mijn eerste ervaring met Pellenberg was super. Want nu kon ik rustig af tellen tot de moment van de operatie. De nacht van donderdag op vrijdag had ik amper geslapen. Ik was gelukkig de eerste die gepland stond op de lijst. Met mijn operatie schortje aan werd ik in mijn bed naar het operatiekwartier gebracht. Omdat ik mijn lenzen en bril niet mocht op laten zag ik enkel een paar kleurvakken. Maar met alle emoties en stress van de laatste dagen in mij kwamen mijn tranen razend snel opzetten. Mijn tranen werden opgemerkt door de verpleging die mij allemaal kwamen gerust stellen. Wanneer mijn infuus in mijn hand werd aangebracht had één van de verplegers door waarom ik tranen liet. Zij liet mi...

Gezien mijn jeugdige leeftijd had Dr. Corten gevraagd of ik mee wou doen aan een studie waarmee ze het gang patroon van patiënten voordien en nadien bestuderen. Zo kunnen ze advies geven aan de kinesitherapie om het herstel van patiënten te verbeteren. Daarom ging ik maandag terug naar Leuven (Pellenberg) om mijn eerste gang analyse. Het eerste uur en half is puur voorbereiding. Zo worden er overal aan mijn bekken van die plakkers bevestigd waaraan ze van die elektroden kunnen aan bevestigen. (Net zoals je aan een hart monitor moet hangen) Daarna worden er overal op het lichaam sensoren geplaatst. Ik denk dat er geen centimeter vrij was op mijn benen om nog eentje te plaatsen. Zelfs tot in mijn nek werden er geplaatst. Na al het voorbereidend werk moest ik dus bepaalde oefeningen doen zodat ze zicht krijgen hoe ik mijn spieren gebruik. Zo moest ik enkele keren gewoon stappen, door de benen gaan, op één been staan, trappen op en af gaan en gaan zitten en terug rechtstaan. De o...

We hebben Kerst en Nieuwjaar overleefd. Met de nodige pijnstillers wachtte ik de dag af tot de operatie. De datum was nog niet gekend maar om de week probeerde ik toch even te bellen of zo om te weten wanneer het ging gebeuren. Voor mezelf drong het nog maar lichtjes door. Ik probeerde zoveel mogelijk positief te blijven met het motto dat ik echt wel super jong ben voor een heup prothese. De dag van de info sessie en pre-operatieve consultatie was aangebroken. Bij het binnenkomen van de zaal waarin de sessie plaats vond, vroeg de hoofdverpleger of we wel juist waren. Hij schrok dan ook toen ik zei dat het voor mij was. Alle andere waren dan ook tussen de leeftijd van 50 en 80 jaar. Geen wonder dat iedereen het raar vond. De info sessie was enorm leerrijk. Ik zal dus 3 tot 10 dagen in het ziekenhuis moeten blijven. Naar huis kunnen mag enkel als de wond droog is en wanneer ik 2 bewegingen kan doen. Trappen en in en uit de auto stappen waren de 2 bewegingen. Zo zal...

Omdat mijn nieuwe orthopedist Dr. Corten zekerheid wou hebben voor hij een nieuwe heup plaatst moest ik een nieuwe arthrografie laten maken. Dus moet ik weer contrasterende vloeistof laten inspuiten om nadien een CT scan te laten maken. Zo kunnen ze de dikte van mijn kraakbeen bepalen. De dikte van het kraakbeen is doorslaggevend om te bepalen of mijn heup te redden valt of niet. Toen we aan de consultatie ruimte kwamen, bleek dat Dr. Corten zeker 1u achter stond op zijn afspraken. Maar blijkbaar bleek het 2u te zijn dat hij achter liep wegens een spoedoperatie. Maar dan was het aan ons. We kregen natuurlijk eerst een assistent te zien die de testen van vorige keer nog eens wou uitvoeren. Na de testen kwam Dr. Corten erbij. Het was ons direct duidelijk dat hij niet echt positief nieuws bij had. Mijn kraakbeen zou niet meer aanwezig zijn waardoor het redden van mijn heup niet aangewezen was. Daarom zei Dr. Corten dat de enige oplossing een nieuwe heup is. Met dit nieuws gingen we ...

De dag van mijn eerste consultatie is aangebroken. Vol spanning ben ik samen met mijn vriend naar daar vertrokken. Het is precies de gewoonte om altijd een uur uit te lopen op afspraken bij orthopedisten. Alle geluk moest de secretaresse mijn scan's die genomen werden in Bonheiden nog gekopieerd worden waardoor het wachten toch een doel kreeg. Met wat vertraging mocht ik dus bij Dr. Corten. Hij onderzocht me eerst door enkele tests met mijn benen te doen. Zoals de fietstest waarbij hij kon zien in welke mate mijn heup pijn deed en waar de pijn zich situeert. Na een kijk op mijn vorige scan's zei hij dat het er niet goed uitzag. Op dat moment sprak hij over een kijkoperatie waarbij alles wat er kapot was kon hersteld worden. Maar zo'n kijkoperatie zou niets uithalen omdat waarschijnlijk mijn kraakbeen weg was en dat kon niet hersteld worden. Daarom besloot Dr. Corten een nieuwe RX scan te laten maken diezelfde moment van mijn bekken en beide heupen. Zo kon hij een betere...

De gel helpt ... halleluja geen pijn meer. Eindelijk  kon ik de dagen eindelijk door zonder die zware pijnstillers. Wat een opluchting was want de bijwerkingen van die pijnstillers waren soms niet te harden.  Maar ik had te vroeg gejuicht. De pijn was stilletjes terug gekomen. Niet in die mate waardoor ik naar spoed ben gegaan in september, maar het is net de pijn waarmee ik op vakantie ben gegaan.  Onder het motto van "een tweede opinie kan nooit geen kwaad" heb ik dan maar een afspraak gemaakt bij orthopedist Dr Corten in campus Pellenberg van UZ Leuven. Zo mocht ik midden november op consultatie gaan. Naarmate de datum kwam begon de pijn ook toe te nemen. Vol spanning wachtte ik de datum dan ook af.  Omdat de pijn door de gel uit te houden was, wou ik eventueel terug gaan werken. Maar de vragen rond mijn heup weerhielden mij om de stap naar de arbeidsmarkt te zetten. De pijn werd dan ook elke dag erger waardoor ik niet direct kon spreken van een verbetering....

27 oktober, de dag waarop de pijn misschien zal weggenomen worden. Met spanning werd ik door mijn grootouders naar het dag ziekenhuis van Bonheiden gebracht. Voor het aan mij was om naar de operatiekamer te gaan mocht ik eerst nog even bekomen. Al snel kwam mijn orthopedist mij halen en bracht hij mij naar de operatiekamer. Daar begon hij samen met de anesthesist en een verpleegster aan de voorbereidingen. Onder lokale verdoving wordt er een naald in het heupgewricht gestoken. Om de juiste positie te weten worden er RX beelden gemaakt. Als alles juist zit wordt de gel ingespoten. Het is ondanks de lokale verdoving enorm pijnlijk. Alles was vol te houden tot het moment dat ik moest rechtstaan om met de rolstoel teruggebracht te worden naar de kamer waar ik me moest omkleden. De verpleegster vermoedde dat ik angstaanval gekregen had door de pijn. Terug thuis had ik eindelijk zo goed als geen pijn meer. De dag van de inspuiting was het natuurlijk nog pijn ondergaan. Maar de dag nadien...

Na mijn ziekenhuis opname werden er dus allemaal consultaties bij specialisten gemaakt voor mij. De eerste was een MRI scan zodat de neurochirurg hiermee kon bepalen in hoever mijn onderrug te behandelen viel. Uiteindelijk was mijn rugpijn puur een gevolg van mijn heup en stress. De neurochirurg zag wel dat mijn krommingen niet perfect waren maar zeker niet zo erg dat er geopereerd moest worden. Toch iets wat positief was in mijn hele weg al. Orthopedie is een afdeling waarvoor je vooral véél geduld moet hebben. De orthopedist waar ik een afspraak had, zat zeker een uur achter op schema. Maar toen was het aan mij. Het eerste wat hij aan mij vroeg was dat ik vroeger al iets gehad heb aan mijn heup. Aangezien ik op 2-jarige leeftijd een septische artritis (bacteriële ontsteking) heb gehad was de oorzaak van mijn probleem niet ver te zoeken maar het was niet zeker. Na enkele kleine onderzoeken wijste de orthopedist me door naar medische beeldvorming om een nieuwe scan te laten uitvoeren...

Ik ben dus midden september naar de spoed afdeling van het Imelda ziekenhuis te Bonheiden gegaan. De pijn was niet meer te harden om nog 3 dagen vol te houden totdat ik mijn eerste consultatie had bij een orthopedist in Bonheiden. Voor ik naar spoed was gegaan hadden ze in augustus al een eerst CT scan en echo laten uitvoeren. Zo hebben ze ontdekt dat ik een ontsteking had in mijn heup en een aan elkaar gegroeide wervel in mijn onderrug. Met deze geschiedenis hebben ze september, toen ik op spoed lag, een nieuwe echo uitgevoerd samen met een RX foto. Ze hebben daar voor de zoveelste keer vastgesteld dat ik dus een ontsteking heb aan mijn linkerheup. Na 8 uur wachten op een orthopedist die mijn onderzoeken wou interpreteren, kreeg ik eindelijk antwoord. Zo had ik 2 keuzes: de eerste was gewoon naar huis gaan en thuis blijven totdat ik mijn consultatie had bij de orthopedist. Mijn tweede keuze was opgenomen worden in het ziekenhuis en daar aan mijn pijn laten werken zodat alles dra...

Tijdens de vakantie kon ik de pijn nog goed verbijten. Maar ik nam wel minstens 2 keer per dag ontstekingsremmers in. Ze hadden vlak voor ik vertrok ontdekt dat ik waarschijnlijk een ontsteking aan mijn heup had. Met mijn ontstekingsremmers die ik elke dag nam, heb ik het zo nog een maand volgehouden. Toen vertrok ik voor mijn 2e reis, begon ik vaak nog meer te manken, vooral bij lange wandelingen. Deze reis was absoluut wel rustiger dan mijn vorige. Maar ik deed wel enkele wandelingen in steden/dorpjes. De pijn begon meer en meer te worden. Mijn naaste geloofde mij toen niet waardoor ik vaak de pijn serieus verbeet om die bepaalde wandel route toch maar te doen. Vaak had ik ook discussie met mijn vriend over het feit dat ik alleen maar die dingen meedoe die ik graag wil doen en de pijn misbruikte. Vlak na mijn vakantie ging ik terug werken maar de pijn bleef aanhouden. Tot het moment dat de pijn echt niet te harden viel. Ik kon mijn been niet meer bewegen zonder serieuze pijn te h...

Mijn problemen zijn begonnen in mei 2011. Tijdens de interne verhuis op mijn werk moesten we extra hard doorwerken om alles rond te krijgen tegen de verhuisdag. Door het extra werken heb ik stress gekregen die zich vooral uitte in rugpijn ter hoogte van mijn schouders. Na een doktersbezoek werd ik doorverwezen naar een kinesist. De rugpijn werd niet beter en niet slechter. De massage tijdens de kinesist behandelingen deden wel deugd maar de stress tussen mijn schouders bleef maar aanhouden. Daarom dacht ik om het eens te proberen met osteopathie onder druk van mijn tante en mama. Ondertussen kreeg ik ook last in mijn onderrug en linkerheup. We spreken hier nu over juni 2011. Intussen was ik in behandeling bij een osteopaat te Antwerpen. Hij stelde vast dat het lengteverschil van enkele centimeters te behandelen valt aangezien mijn beenderen niet van lengte verschillen. Volgens hem zou het in mijn spieren zitten. Zo werd ik weken behandeld en werd het lengteverschil...