Doorgaan naar hoofdcontent

2 tot 5 jaar na de operatie

Ondertussen zijn we meer dan 5 jaar verder na de operatie, ideaal moment om even terug te kijken naar de voorbije 3 jaar.
Over het algemeen kan ik zeggen dat ik mijn leven zeker voor 95% terug heb.

In principe voel ik niets meer van de heupprothese en besef ik soms niet dat ik er eentje heb.
Ik vergeet zelfs sommige mensen die mij recent kennen in te lichten. Die vallen vaak uit de lucht als ik zeg dat ik een lastige fysieke dag heb.

Met de operatie hebben ze de prothese iets hoger in mijn bekken geplaatst zodat mijn bekken recht kwamen te staan. Dit heeft als gevolg gehad dat mijn rug zijn huidige kromming moest aanpassen. En mijn rug protesteert hier natuurlijk tegen. Dus na 3 jaar intensief naar de kinesist te gaan om de pijnen die ik toch nog ervaar te verminderen, hebben ze ontdekt dat de pijn niet kwam door mijn prothese. Maar na oefeningen puur specifiek voor mijn rug, werd er vastgesteld dat de zenuwen die naar de spieren rond mijn prothese gaan, regelmatig gekneld zitten in mijn rug.

Samengevat kan ik melden dat ik geen pijn heb aan mijn prothese maar vooral aan mijn spieren en rug.

Zo nu en dan ervaar ik wel dat mijn heupprothese gekneld is en dat ze al krassend of piepend terug in beweging komt. Omdat ik dit nogal verontrustend vond heb ik Dr Corten een bezoek gebracht. Maar hij meldde mij dat dit geen kwaad kon. Familie van mij had net hetzelfde voor en adviseerde mij om toch een second opinie te zoeken. Dus zijn we in het Antwerpse een andere orthopeed gaan opzoeken. Hij kon mij vertellen dat ik het "squeaking hip syndrome" zou hebben. Dat betekent dat de prothese bij bepaalde bewegingen vacuüm trekt. En dat bij de beweging de materialen tegen elkaar komen, die dan het piepende geluid veroorzaken. Het enige wat dit zou kunnen wegnemen is een nieuwe prothese krijgen van minderwaardige materialen die minder lang meekunnen. Gezien mijn jeugdige is dat natuurlijk geen optie. Ik heb er ondertussen met leren leven en weet hoe ik de pijn kan onderdrukken.

Voor iedereen die mijn blog lees en in dezelfde situatie zit, kan ik alleen maar melden dat leven met een heupprothese echt goed meevalt. Ik heb alleen de pech dat mijn lichaam niet mee wilt. De 5 jaar vechten tegen jouw lichaam is niet niets, maar ondertussen heb ik leren aanvaarden dat ik enorm hard moet luisteren naar mijn lichaam. Zeker als het gaat over fysieke activiteiten.

De 5% dat ik niet terug heb, zoals ik in het begin zei, gaat over deze activiteiten. Omdat ik met mijn heupprothese toch nog enkele jaren verder moet, wordt er sterk afgeraden om te tennissen, skiën, schaatsen, lopen, springen, ... eigenlijk alle sporten of activiteiten waarvoor je moet springen of lopen of waar het risico op vallen groot is. Maar ook bijvoorbeeld een wildwater glijbaan in een tropisch zwemparadijs is geen evidentie om te doen. In het begin dacht ik dat het geen kwaad kon, maar nu kan ik melden dat de "kloppen" die je daar krijgt over heel jouw lichaam ook op jouw prothese duwen. Ik heb toch enkele dagen pijn gehad in de zone waar mijn litteken zich bevindt.

Hopelijk heb ik jou, mijn lezer, kunnen verder helpen met jouw vragen ivm het krijgen van een heupprothese. Mocht je nog vragen hebben, mag je mij altijd contacteren. Deze blog is speciaal gemaakt voor jou om een klein voorbeeld te hebben. Veel succes !

Populaire posts van deze blog

Spoed

Ik ben dus midden september naar de spoed afdeling van het Imelda ziekenhuis te Bonheiden gegaan. De pijn was niet meer te harden om nog 3 dagen vol te houden totdat ik mijn eerste consultatie had bij een orthopedist in Bonheiden. Voor ik naar spoed was gegaan hadden ze in augustus al een eerst CT scan en echo laten uitvoeren. Zo hebben ze ontdekt dat ik een ontsteking had in mijn heup en een aan elkaar gegroeide wervel in mijn onderrug. Met deze geschiedenis hebben ze september, toen ik op spoed lag, een nieuwe echo uitgevoerd samen met een RX foto. Ze hebben daar voor de zoveelste keer vastgesteld dat ik dus een ontsteking heb aan mijn linkerheup. Na 8 uur wachten op een orthopedist die mijn onderzoeken wou interpreteren, kreeg ik eindelijk antwoord. Zo had ik 2 keuzes: de eerste was gewoon naar huis gaan en thuis blijven totdat ik mijn consultatie had bij de orthopedist. Mijn tweede keuze was opgenomen worden in het ziekenhuis en daar aan mijn pijn laten werken zodat alles dra...

Eerste problemen

Mijn problemen zijn begonnen in mei 2011. Tijdens de interne verhuis op mijn werk moesten we extra hard doorwerken om alles rond te krijgen tegen de verhuisdag. Door het extra werken heb ik stress gekregen die zich vooral uitte in rugpijn ter hoogte van mijn schouders. Na een doktersbezoek werd ik doorverwezen naar een kinesist. De rugpijn werd niet beter en niet slechter. De massage tijdens de kinesist behandelingen deden wel deugd maar de stress tussen mijn schouders bleef maar aanhouden. Daarom dacht ik om het eens te proberen met osteopathie onder druk van mijn tante en mama. Ondertussen kreeg ik ook last in mijn onderrug en linkerheup. We spreken hier nu over juni 2011. Intussen was ik in behandeling bij een osteopaat te Antwerpen. Hij stelde vast dat het lengteverschil van enkele centimeters te behandelen valt aangezien mijn beenderen niet van lengte verschillen. Volgens hem zou het in mijn spieren zitten. Zo werd ik weken behandeld en werd het lengteverschil...

Eerste 3 weken thuis

Ik ben enorm tevreden dat ik een thuisverpleegster onder de arm genomen heb want als je elke dag zo'n flebitis spuitje moet laten plaatsen en aankleed hulp moet je echt iemand hebben die je goed kan helpen. Zo komt zij elke voormiddag langs om het spuitje en wanneer ik alleen ben helpt zij mij om mijn broek, onderbroek en kousen aan te doen. De eerste week heb ik vooral de kinesist oefeningen gedaan die ik in het ziekenhuis kreeg. Omdat ik niet echt mobiel ben is de kinesist de 2e week aan huis gekomen. Het enigste dat hij vooral deed waren de spieren masseren en de oefeningen samen overlopen. Tijdens de 3e week opteerde hij ervoor dat ik naar zijn praktijk kwam. Zo kon ik al enkele specifieke oefeningen doen die thuis vrij moeilijk waren. Ook mocht ik al een eerste keer kennis maken met de hometrainer. Zo mocht ik al een half minuutje achterwaarts fietsen. Hoe beter dit gaat, hoe sneller mijn revalidatie zou verlopen. Maar niet alles in zo rooskleurig verlopen. Tijdens mijn 2e...