Ik ben dus midden september naar de spoed afdeling van het Imelda ziekenhuis te Bonheiden gegaan. De pijn was niet meer te harden om nog 3 dagen vol te houden totdat ik mijn eerste consultatie had bij een orthopedist in Bonheiden. Voor ik naar spoed was gegaan hadden ze in augustus al een eerst CT scan en echo laten uitvoeren. Zo hebben ze ontdekt dat ik een ontsteking had in mijn heup en een aan elkaar gegroeide wervel in mijn onderrug.
Met deze geschiedenis hebben ze september, toen ik op spoed lag, een nieuwe echo uitgevoerd samen met een RX foto. Ze hebben daar voor de zoveelste keer vastgesteld dat ik dus een ontsteking heb aan mijn linkerheup. Na 8 uur wachten op een orthopedist die mijn onderzoeken wou interpreteren, kreeg ik eindelijk antwoord. Zo had ik 2 keuzes: de eerste was gewoon naar huis gaan en thuis blijven totdat ik mijn consultatie had bij de orthopedist. Mijn tweede keuze was opgenomen worden in het ziekenhuis en daar aan mijn pijn laten werken zodat alles dragelijk wordt. Zo kon er ook een orthopedist aan mijn bed komen om zo de verdere onderzoeken en behandeling bespreken.
Omdat de pijn echt niet te harden was om naar huis terug te gaan koos ik voor de tweede keuze, wat uiteindelijk niet zo'n goede keuze was. Na 5 dagen in het ziekenhuis te liggen hebben ik enkel een assistent van de orthopedisten gezien die me eigenlijk niet kon helpen. Geen enkele dokter heb ik toen gezien die mij duidelijkheid kon brengen bij mijn probleem. De pijn was eindelijk wel uit te staan dankzij ontstekingsremmers en zware pijnstillers. Maar ik kreeg meer en meer last van mijn maag. Daarom werd ik van ontstekingsremmers gehaald en werden de pijnstillers ook aangepast.
Omdat de assistent mij niet kon verder helpen werd ik uit het ziekenhuis ontslagen en werden er consultaties bij een orthopedist en een neurochirurg gemaakt. Ik moest nog een halve maand wachten totdat ik eindelijk wist wat er aan mijn probleem kon gedaan worden. Want buiten pijn aan mijn heup en onderrug had ik bijna alle bijwerkingen van mijn pijn medicatie. Zo heb ik enkele dagen na mijn ziekenhuis opname terug naar spoed moeten gaan omdat ik aan het hyperventileren was. Blijkbaar werkte mijn pijnstillers hard op zenuwprikkels dat ik "angst" zou ervaren hebben waardoor ik hyperventileerde. Ook het constant misselijk voelen en duizelig gevoel zou daar iets mee te maken hebben.
Werken was dus niet aan de orde want ik voelde mij zo slap dat ik constant moest rusten wegens pijn en bijwerkingen. Hopelijk brengt de consultatie bij de orthopedist en neurochirurg ............
Met deze geschiedenis hebben ze september, toen ik op spoed lag, een nieuwe echo uitgevoerd samen met een RX foto. Ze hebben daar voor de zoveelste keer vastgesteld dat ik dus een ontsteking heb aan mijn linkerheup. Na 8 uur wachten op een orthopedist die mijn onderzoeken wou interpreteren, kreeg ik eindelijk antwoord. Zo had ik 2 keuzes: de eerste was gewoon naar huis gaan en thuis blijven totdat ik mijn consultatie had bij de orthopedist. Mijn tweede keuze was opgenomen worden in het ziekenhuis en daar aan mijn pijn laten werken zodat alles dragelijk wordt. Zo kon er ook een orthopedist aan mijn bed komen om zo de verdere onderzoeken en behandeling bespreken.
Omdat de pijn echt niet te harden was om naar huis terug te gaan koos ik voor de tweede keuze, wat uiteindelijk niet zo'n goede keuze was. Na 5 dagen in het ziekenhuis te liggen hebben ik enkel een assistent van de orthopedisten gezien die me eigenlijk niet kon helpen. Geen enkele dokter heb ik toen gezien die mij duidelijkheid kon brengen bij mijn probleem. De pijn was eindelijk wel uit te staan dankzij ontstekingsremmers en zware pijnstillers. Maar ik kreeg meer en meer last van mijn maag. Daarom werd ik van ontstekingsremmers gehaald en werden de pijnstillers ook aangepast.
Omdat de assistent mij niet kon verder helpen werd ik uit het ziekenhuis ontslagen en werden er consultaties bij een orthopedist en een neurochirurg gemaakt. Ik moest nog een halve maand wachten totdat ik eindelijk wist wat er aan mijn probleem kon gedaan worden. Want buiten pijn aan mijn heup en onderrug had ik bijna alle bijwerkingen van mijn pijn medicatie. Zo heb ik enkele dagen na mijn ziekenhuis opname terug naar spoed moeten gaan omdat ik aan het hyperventileren was. Blijkbaar werkte mijn pijnstillers hard op zenuwprikkels dat ik "angst" zou ervaren hebben waardoor ik hyperventileerde. Ook het constant misselijk voelen en duizelig gevoel zou daar iets mee te maken hebben.
Werken was dus niet aan de orde want ik voelde mij zo slap dat ik constant moest rusten wegens pijn en bijwerkingen. Hopelijk brengt de consultatie bij de orthopedist en neurochirurg ............