De dag na de operatie moest ik al direct uit mijn bed om mij aan de lavabo mijzelf te wassen. Ik werd wel met een rolstoel tot daar gebracht. Hierdoor kon ik alles rustig doen terwijl ik neerzat.
Nadien werd ik tot aan het uiteinde van mijn bed gebracht met de rolstoel. Vandaar moest ik zelf met een looprekje enkele stappen zetten. Het was enorm griezelig om zo na een dag bedrust terug op dat been te steunen.
Na enorm veel bezoek en enorm veel prutsen was het weekend eindelijk gedaan. Ik kon al uit mijn bed komen en met het looprekje tot in de gang wandelen. Het was wel enorm vermoeiend maar ik was enorm voldaan na al deze eerste stapjes. Maar zonder kinesist was het natuurlijk mezelf behelpen.
Maandag in de voormiddag was er de eerste sessie van de kinesist in het ziekenhuis om mijn situatie te evalueren om bepaald oefeningen te starten.
Omdat ik toch eigenlijk moet leren stappen met krukken hebben we dan ook direct beslist om daarmee verder te gaan. Zo kon ik het looprekje vaarwel zeggen. De eerste stappen met krukken liepen wel veel vlotter dan met het looprekje. Zo mocht ik eindelijk mijn kamer eens verlaten en toch enkele meters afleggen. Omdat alles zo goed verliep mocht ik waarschijnlijk in de namiddag al voor het eerst trappen doen.
Zo gezegd zo gedaan, in de namiddag sessie mocht ik al een stuk verder wandelen en mocht ik eens trappen proberen. Natuurlijk werden er ook een paar oefeningen opgelegd die ik dagelijks moest doen.
Deze waren redelijk goed te doen, want voor mijn operatie was ik nog vrij actief en mijn spieren nog optimaal gebruikte. Door de oefeningen en de kleine wandelingen verliep alles vrij vlot en voelde ik mij ook vele beter. Ik had er terug zin in en wou vooruit. Want in het weekend had ik regelmatig last van de blauwe plek vlak naast mijn wonde.
Na een dag vol oefeningen en wandelingen kwam er eindelijk de dag dat ik waarschijnlijk naar huis mocht. Het enigste dat ik nog moest vol brengen was het in en uit de auto stappen. Van de kinesist mocht ik kiezen, ofwel mocht ik zelf proberen te stappen naar de ruimte waar de auto klaar stond ofwel werd ik met de rolstoel gebracht. Omdat ik nog vol enthousiasme zat wou ik een deeltje stappen en het andere deel wou ik rusten aangezien het toch een behoorlijke afstand was.
Bij het in en uit de auto stappen zijn er bepaalde technieken en aandachtspunten waarop zeker moet gelet worden. Maar bij mijn eerste poging was het direct in orde. Na de 2e keer was het al zo goed dat eigenlijk de toestemming al kreeg om naar huis te vertrekken. Alles was dan ook in orde, ik kon met de krukken stappen, trappen op en af gaan en ik kon de auto in en uit. Dus alles werd dan ook klaargemaakt om te vertrekken.
Mijn vriend had dan ook alles al in gepakt en na het middageten zijn we dan ook vertrokken. Het was zalig om eindelijk het ziekenhuis te kunnen verlaten en de frisse buitenlucht te ervaren.