Het was zover. Na lang wachten kwam de dag voor de operatie eraan. Donderdag 16 februari moest ik binnenkomen in Pellenberg. Ik werd naar mijn kamer begeleid en er werd al direct een bloedstaal afgenomen. Op 2 uur tijd had ik de kinesist, ergotherapeut en de assistent van mijn chirurg gezien. Mijn eerste ervaring met Pellenberg was super. Want nu kon ik rustig af tellen tot de moment van de operatie.
De nacht van donderdag op vrijdag had ik amper geslapen. Ik was gelukkig de eerste die gepland stond op de lijst. Met mijn operatie schortje aan werd ik in mijn bed naar het operatiekwartier gebracht.
Omdat ik mijn lenzen en bril niet mocht op laten zag ik enkel een paar kleurvakken. Maar met alle emoties en stress van de laatste dagen in mij kwamen mijn tranen razend snel opzetten. Mijn tranen werden opgemerkt door de verpleging die mij allemaal kwamen gerust stellen. Wanneer mijn infuus in mijn hand werd aangebracht had één van de verplegers door waarom ik tranen liet. Zij liet mijn bril dan maar snel komen zodat ik kalmer werd voor de operatie.
Bij de voorbereidingen word je op zo'n operatietafel geplaatst en worden je handen en benen op de juiste posities gebracht. Door mijn bril ben ik enorm rustig geworden want ik kon alles goed bekijken wat de paniek al een serieus pak vermindert. Op een bepaald moment is mijn chirurg nog langskomen om nog even alles te checken.
De anesthesist heeft haar zelf voorgesteld en samen hebben we nog even gelachen over het feit dat we beide gingen trouwen. Maar lang heeft ons gesprek niet geduurd want samen met de verpleegster hebben ze mij in slaap gedaan. Vanaf dit punt weet ik niets meer tot vlak na de operatie...
De nacht van donderdag op vrijdag had ik amper geslapen. Ik was gelukkig de eerste die gepland stond op de lijst. Met mijn operatie schortje aan werd ik in mijn bed naar het operatiekwartier gebracht.
Omdat ik mijn lenzen en bril niet mocht op laten zag ik enkel een paar kleurvakken. Maar met alle emoties en stress van de laatste dagen in mij kwamen mijn tranen razend snel opzetten. Mijn tranen werden opgemerkt door de verpleging die mij allemaal kwamen gerust stellen. Wanneer mijn infuus in mijn hand werd aangebracht had één van de verplegers door waarom ik tranen liet. Zij liet mijn bril dan maar snel komen zodat ik kalmer werd voor de operatie.
Bij de voorbereidingen word je op zo'n operatietafel geplaatst en worden je handen en benen op de juiste posities gebracht. Door mijn bril ben ik enorm rustig geworden want ik kon alles goed bekijken wat de paniek al een serieus pak vermindert. Op een bepaald moment is mijn chirurg nog langskomen om nog even alles te checken.
De anesthesist heeft haar zelf voorgesteld en samen hebben we nog even gelachen over het feit dat we beide gingen trouwen. Maar lang heeft ons gesprek niet geduurd want samen met de verpleegster hebben ze mij in slaap gedaan. Vanaf dit punt weet ik niets meer tot vlak na de operatie...