Tijdens de vakantie kon ik de pijn nog goed verbijten. Maar ik nam wel minstens 2 keer per dag ontstekingsremmers in. Ze hadden vlak voor ik vertrok ontdekt dat ik waarschijnlijk een ontsteking aan mijn heup had.
Met mijn ontstekingsremmers die ik elke dag nam, heb ik het zo nog een maand volgehouden. Toen vertrok ik voor mijn 2e reis, begon ik vaak nog meer te manken, vooral bij lange wandelingen. Deze reis was absoluut wel rustiger dan mijn vorige. Maar ik deed wel enkele wandelingen in steden/dorpjes. De pijn begon meer en meer te worden. Mijn naaste geloofde mij toen niet waardoor ik vaak de pijn serieus verbeet om die bepaalde wandel route toch maar te doen. Vaak had ik ook discussie met mijn vriend over het feit dat ik alleen maar die dingen meedoe die ik graag wil doen en de pijn misbruikte.
Vlak na mijn vakantie ging ik terug werken maar de pijn bleef aanhouden.
Tot het moment dat de pijn echt niet te harden viel. Ik kon mijn been niet meer bewegen zonder serieuze pijn te hebben. Op het eerste moment dacht ik dat ik de dag wel door kon. Maar ik was nog maar 3 uur op het werk totdat één van mijn collega's mij aansprak want ze zag dat de pijn niet meer te harden viel. Het omdraaien op mijn bureaustoel naar een kast achter mij zorgde voor helse pijnen. Stappen naar het toilet was dubbel zo lang geworden omdat mijn passen kleiner waren geworden.
Omdat mijn werk voor de komende dagen al klaar lag besloot ik om naar de spoedafdeling van het Imelda ziekenhuis in Bonheiden te gaan.
Met mijn ontstekingsremmers die ik elke dag nam, heb ik het zo nog een maand volgehouden. Toen vertrok ik voor mijn 2e reis, begon ik vaak nog meer te manken, vooral bij lange wandelingen. Deze reis was absoluut wel rustiger dan mijn vorige. Maar ik deed wel enkele wandelingen in steden/dorpjes. De pijn begon meer en meer te worden. Mijn naaste geloofde mij toen niet waardoor ik vaak de pijn serieus verbeet om die bepaalde wandel route toch maar te doen. Vaak had ik ook discussie met mijn vriend over het feit dat ik alleen maar die dingen meedoe die ik graag wil doen en de pijn misbruikte.
Vlak na mijn vakantie ging ik terug werken maar de pijn bleef aanhouden.
Tot het moment dat de pijn echt niet te harden viel. Ik kon mijn been niet meer bewegen zonder serieuze pijn te hebben. Op het eerste moment dacht ik dat ik de dag wel door kon. Maar ik was nog maar 3 uur op het werk totdat één van mijn collega's mij aansprak want ze zag dat de pijn niet meer te harden viel. Het omdraaien op mijn bureaustoel naar een kast achter mij zorgde voor helse pijnen. Stappen naar het toilet was dubbel zo lang geworden omdat mijn passen kleiner waren geworden.
Omdat mijn werk voor de komende dagen al klaar lag besloot ik om naar de spoedafdeling van het Imelda ziekenhuis in Bonheiden te gaan.