Pff ik wil blijven slapen :-) .......
Met dat gedacht werd ik na mijn operatie wakker. Ik kan me enkel nog herinneren dat ik met de verpleegsters zitten lachen en zwanzen heb terwijl ze allemaal druk in de weer waren mijn parameters op te nemen. Maar plots bleek ik niet meer goed te ademen. Ik kreeg zo'n neus darmpje toegediend om mijn zuurstof peil terug op een aanvaardbaar niveau te brengen.
Van al de rest weet ik niets meer. Ik ben namelijk terug ingedommeld en ben pas wakker geworden vanaf het moment dat ik op enkele meters van mijn kamer was. Bij het binnenkomen in de kamer zat mijn verloofde te wachten. Het deed deugd om een gekend gezicht te zien. Zijn knuffel deed deugd.
De dag van de operatie heb ik enkel nog bezoek gehad van mijn ouders en schoonouders. Meer bezoek had ik niet direct nodig. Verschillende keren was ik zo moe dat ik toch indommelde waardoor hun bezoek mij toch geen deugd deed.
Tegen de avond was de verpleging een beetje ongerust over mijn blaas. Normaal gezien zou je tegen de avond al gevraagd moeten hebben om naar het toilet te gaan. Daarom stelde de verpleging voor om eens te proberen om op een bed pan te gaan. Maar "de bed pan" is mijn grootste schrik ooit geweest. Doordat ik waarschijnlijk wat hoog ging liggen met mijn bovenlichaam en door de angst van de bed pan creëerde ik een paniek aanval. Omdat ze vreesde dat ik echt moest gaan besloten ze eerst mijn blaas te meten. Want hieruit bleek dat mijn blaas nog niet vol genoeg was om te kunnen gaan.
Enkele uren later stonden ze er natuurlijk terug met een bed pan. Met mijn vorige ervaring gooide ik het op een akkoordje met de verpleging om het nog eens te proberen. Deze keer geen paniek aanval maar wel nog steeds niet van ontlasting. Bij het terug meten zagen ze dat het deze keer wel moest gebeuren. Daarom zochten ze naar oplossingen. Zo was een sonde steken een oplossing maar alleen uit te voeren in hoogste uitzondering. Gelukkig bestaan er toiletstoelen :-).
Rustig aan mocht ik dus al de eerste keer uit mijn bed om op zo'n toiletstoel te kunnen gaan. Het is misschien niet het meeste aangenaamste om over te praten maar het deed deugd om te kunnen gaan. Zeker wanneer er al verscheidene keren op je blaas geduwd wordt.
De eerste nacht met mijn heupprothese was griezelig. Het geopereerd been bewegen gaat zeer traag en al jouw spieren doen pijn. Vroeger lag ik vaak op één van mijn beide zijden om te kunnen slapen. Mijn eerste keer op mijn rug was niet echt prettig. Maar met de hulp van de nachtverpleegster is de nacht toch een beetje goed verlopen.
Met dat gedacht werd ik na mijn operatie wakker. Ik kan me enkel nog herinneren dat ik met de verpleegsters zitten lachen en zwanzen heb terwijl ze allemaal druk in de weer waren mijn parameters op te nemen. Maar plots bleek ik niet meer goed te ademen. Ik kreeg zo'n neus darmpje toegediend om mijn zuurstof peil terug op een aanvaardbaar niveau te brengen.
Van al de rest weet ik niets meer. Ik ben namelijk terug ingedommeld en ben pas wakker geworden vanaf het moment dat ik op enkele meters van mijn kamer was. Bij het binnenkomen in de kamer zat mijn verloofde te wachten. Het deed deugd om een gekend gezicht te zien. Zijn knuffel deed deugd.
De dag van de operatie heb ik enkel nog bezoek gehad van mijn ouders en schoonouders. Meer bezoek had ik niet direct nodig. Verschillende keren was ik zo moe dat ik toch indommelde waardoor hun bezoek mij toch geen deugd deed.
Tegen de avond was de verpleging een beetje ongerust over mijn blaas. Normaal gezien zou je tegen de avond al gevraagd moeten hebben om naar het toilet te gaan. Daarom stelde de verpleging voor om eens te proberen om op een bed pan te gaan. Maar "de bed pan" is mijn grootste schrik ooit geweest. Doordat ik waarschijnlijk wat hoog ging liggen met mijn bovenlichaam en door de angst van de bed pan creëerde ik een paniek aanval. Omdat ze vreesde dat ik echt moest gaan besloten ze eerst mijn blaas te meten. Want hieruit bleek dat mijn blaas nog niet vol genoeg was om te kunnen gaan.
Enkele uren later stonden ze er natuurlijk terug met een bed pan. Met mijn vorige ervaring gooide ik het op een akkoordje met de verpleging om het nog eens te proberen. Deze keer geen paniek aanval maar wel nog steeds niet van ontlasting. Bij het terug meten zagen ze dat het deze keer wel moest gebeuren. Daarom zochten ze naar oplossingen. Zo was een sonde steken een oplossing maar alleen uit te voeren in hoogste uitzondering. Gelukkig bestaan er toiletstoelen :-).
Rustig aan mocht ik dus al de eerste keer uit mijn bed om op zo'n toiletstoel te kunnen gaan. Het is misschien niet het meeste aangenaamste om over te praten maar het deed deugd om te kunnen gaan. Zeker wanneer er al verscheidene keren op je blaas geduwd wordt.
De eerste nacht met mijn heupprothese was griezelig. Het geopereerd been bewegen gaat zeer traag en al jouw spieren doen pijn. Vroeger lag ik vaak op één van mijn beide zijden om te kunnen slapen. Mijn eerste keer op mijn rug was niet echt prettig. Maar met de hulp van de nachtverpleegster is de nacht toch een beetje goed verlopen.