De dag van mijn eerste consultatie is aangebroken. Vol spanning ben ik samen met mijn vriend naar daar vertrokken. Het is precies de gewoonte om altijd een uur uit te lopen op afspraken bij orthopedisten. Alle geluk moest de secretaresse mijn scan's die genomen werden in Bonheiden nog gekopieerd worden waardoor het wachten toch een doel kreeg.
Met wat vertraging mocht ik dus bij Dr. Corten. Hij onderzocht me eerst door enkele tests met mijn benen te doen. Zoals de fietstest waarbij hij kon zien in welke mate mijn heup pijn deed en waar de pijn zich situeert. Na een kijk op mijn vorige scan's zei hij dat het er niet goed uitzag. Op dat moment sprak hij over een kijkoperatie waarbij alles wat er kapot was kon hersteld worden. Maar zo'n kijkoperatie zou niets uithalen omdat waarschijnlijk mijn kraakbeen weg was en dat kon niet hersteld worden.
Daarom besloot Dr. Corten een nieuwe RX scan te laten maken diezelfde moment van mijn bekken en beide heupen. Zo kon hij een betere kijk krijgen waarmee hij te maken had. Want de scan's van Bonheiden waren te wazig. Direct na de scan mocht ik terug op consultatie waar de verdere behandelingen gingen besproken worden. Op de tweede consultatie sprak Dr. Corten niet meer van een kijkoperatie.
Door de nieuwe RX en de oude arthografie bracht Dr. Corten het slechte nieuws dat mijn heup eigenlijk niet meer te redden valt. Voor 100% zeker te zijn wou hij nog een nieuwe arthografie laten maken. Want als de heup te redden valt, wou hij het liever redden dan een nieuwe te plaatsen.
Omdat de arthografie niet direct kon gemaakt worden moest ik een afspraak maken met daarop volgende een consultatie bij Dr. Corten terug.
Met dit al te niet positief nieuws trok ik dan weer naar huis. Ik moest zo ongeveer nog een maand doorbijten voor ik meer wist. Maar toen begon het eindelijk door te dringen dat het eigenlijk ernstiger is dan ik mezelf had voorgenomen. Want voor de orthopedist was de zaak al klaar genoeg om te weten dat mijn heup niet meer te redden viel. Het was dan ook leuk om na zolang sukkelen iemand te horen die wist waarover hij sprak. Iemand die me geen blaasjes wijsmaakte dat mijn heup te redden valt. Ik wist wel door de orthopedist in Bonheiden dat mijn heup niet zo goed was en dat er op termijn een nieuwe moest komen. Maar het was toch wel even schrikken dat er geen redmiddel meer was en dat er zo snel een nieuwe moest komen.
Mentaal was het dan ook een grote klap om te verwerken. Maar hoe moet het verder? Was mijn heup echt niet meer te redden of mocht ik dat sprankeltje hoop nog hebben ????
Met wat vertraging mocht ik dus bij Dr. Corten. Hij onderzocht me eerst door enkele tests met mijn benen te doen. Zoals de fietstest waarbij hij kon zien in welke mate mijn heup pijn deed en waar de pijn zich situeert. Na een kijk op mijn vorige scan's zei hij dat het er niet goed uitzag. Op dat moment sprak hij over een kijkoperatie waarbij alles wat er kapot was kon hersteld worden. Maar zo'n kijkoperatie zou niets uithalen omdat waarschijnlijk mijn kraakbeen weg was en dat kon niet hersteld worden.
Daarom besloot Dr. Corten een nieuwe RX scan te laten maken diezelfde moment van mijn bekken en beide heupen. Zo kon hij een betere kijk krijgen waarmee hij te maken had. Want de scan's van Bonheiden waren te wazig. Direct na de scan mocht ik terug op consultatie waar de verdere behandelingen gingen besproken worden. Op de tweede consultatie sprak Dr. Corten niet meer van een kijkoperatie.
Door de nieuwe RX en de oude arthografie bracht Dr. Corten het slechte nieuws dat mijn heup eigenlijk niet meer te redden valt. Voor 100% zeker te zijn wou hij nog een nieuwe arthografie laten maken. Want als de heup te redden valt, wou hij het liever redden dan een nieuwe te plaatsen.
Omdat de arthografie niet direct kon gemaakt worden moest ik een afspraak maken met daarop volgende een consultatie bij Dr. Corten terug.
Met dit al te niet positief nieuws trok ik dan weer naar huis. Ik moest zo ongeveer nog een maand doorbijten voor ik meer wist. Maar toen begon het eindelijk door te dringen dat het eigenlijk ernstiger is dan ik mezelf had voorgenomen. Want voor de orthopedist was de zaak al klaar genoeg om te weten dat mijn heup niet meer te redden viel. Het was dan ook leuk om na zolang sukkelen iemand te horen die wist waarover hij sprak. Iemand die me geen blaasjes wijsmaakte dat mijn heup te redden valt. Ik wist wel door de orthopedist in Bonheiden dat mijn heup niet zo goed was en dat er op termijn een nieuwe moest komen. Maar het was toch wel even schrikken dat er geen redmiddel meer was en dat er zo snel een nieuwe moest komen.
Mentaal was het dan ook een grote klap om te verwerken. Maar hoe moet het verder? Was mijn heup echt niet meer te redden of mocht ik dat sprankeltje hoop nog hebben ????